عشق

واااااااااااااااااااااااای ٬ تو دلم کوه آتشفشان بود

اگه روز اول میدونستی که اینجوری میشه ٬ اصلآ خودت رو نشون نمی دادی

وقتی که دیدمت ٬ وقتی که باهات حرف زدم ٬ انگار دارم با فرشته خدا حرف

میزدم...

از اون روز همش تو فکر اینم که هدیه ای بهت بدم که لایقت باشه

عشق گفت من را هدیه کن ٬ گفتم تو لیاقت او را نداری

دل گفت من را هدیه کن ٬ گفتم تو در برابرش پشیزی بیش نیستی

نفس گفت من را هدیه کن ٬ گفتم تو در برابرش اندک نسیمی هستی

جان گفت من را هدیه کن ٬ گفتم تو ارزش یک نفس او را هم نداری

زندگی گفت من را هدیه کن٬ گفتم که تو را او به من هدیه کرده ٬ مگر

میشود هدیه را برگرداند...

روح آمد گفت من را هدیه کن ٬ گفتم روح من اوست ٬ چگونه خودش را به

خودش هدیه کنم...

گوهری گفت من را هدیه کن ٬ گفتم تو سنگی بودی که دست تقدیر تو را

اینگونه کرد ٬ نه توهم بی ارزشی

اشک آمد و گفت من را هدیه کن ٬ من آه عشقی هستم که از ضلال ترین

آفریده خداوند یعنی دل برآمدم ٬ در سرمای تمیز عشق به قطره ای تبدیل

شدم ٬ در برق یک نگاه عاشقانه و پاک درخشیدم ٬ به روی گونه ای مجنون

غلطیدم و به روی شانه او چکیدم ...

آری اشک بهترین هدیه ای است که برایت میفرستم ...

برای تویی که کل زندگی من را در یک کلمه خلاصه کردی

اشکم تقدیم تو